Məhəmməd Füzuli

741 Məni bir halə salıb ki, fələki-kəcrəftar Qəsidə 742 Kimin ki, qəlb lövhindən təəllüq nəqşi zayildir Qəsidə 743 Nə vaxtadək qoşa zülfün mənə qeydi-cəfa olsun Qəsidə 744 Bilur qədəhdə səhər lə’l tək mey içsən əgər Qəsidə 745 Qışın günündə səhər başlayıb soyuq ruzgar Qəsidə 746 Vaxt oldu ki, şami-qəmi-hicran səhər olsun Qəsidə 747 Səhər çağı açılarkən qovuşdu leylü nəhar Qəsidə 748 Həva bərgi-xəzani bağ içində tökməkdə lərzan Qəsidə 749 Mən ol bülbüli-gülşəni-aşina Qəsidə 750 Mərhəba, ey qələm, ey şəm’i-şəbüstani-məqal Qəsidə 751 Fələk öz gərdişinə yoxsa peşiman oldu Qəsidə 752 Əhli-halə bəllidir kim, bu şəfəq neyçündür al Qəsidə 753 Kim öyrədib bunu, yarəb, şəfəq içində hilal Qəsidə 754 Yenə aləmdə ədalət necə gör açdı ələm Qəsidə 755 Edəndə çəng kimi pərdələrdə razi nihan Qəsidə 756 Həzar şükr ki, yar oldu ruzigarə qəza Qəsidə 757 Dərgəhindən özgə yox dərd əhlinə darüş-şəfa Qəsidə 758 Mənəm ki, görməmişəm əhli-ruzigarda vəfa Qəsidə 759 Nobahar oldu, cahanın yenə xoş dəmləri var Qəsidə 760 Xəlqə xaliq qeybdən ne’mət verib qıldıqda şad Qəsidə