Məhəmməd Füzuli

341 Salmasaydı bəndə gər ol türreyi-pürxəm məni Qəzəl 342 Mənim əhvalıma rəhm eyləməzsən, ey gözəl, bir an Qəzəl 343 Möhnət odilə şəm misal od tutub tənim Qəzəl 344 Bu qədər məndə həvəs kim, qədi-rənadən olub Qəzəl 345 Qəddi-balana baxanda bir bəla gördüm səni Qəzəl 346 Kimsə bizə hicran gecəsində güzər etməz Qəzəl 347 O qara zülfünü gəl açma sən, ey nazlı nigar Qəzəl 348 Tərki-dünyalıq nədir, təqva nədir? – biz bilmərik Qəzəl 349 Könüldə, canda eylər ol pərinin dərdini pünhan Qəzəl 350 Eşqdə məzmun olub xətti-rüxi-canan mənə Qəzəl 351 Xali vardır, söyləyir, kim gördü ruyi-alini Qəzəl 352 Görüşün nur verir dideyi-xunbarımıza Qəzəl 353 Kirpiyimdən qan sızar şamü səhər, bilməm neçin Qəzəl 354 Yoxdu bu rüsvalığın dərdinə dərman, ey təbib Qəzəl 355 Qəmi sinəmdə yer tutmuş, ürək pürxun ola, ya Rəb Qəzəl 356 Yarın hicrində yenə gözlərim ağlar bu gecə Qəzəl 357 Gər gözümdən almasa könlüm odu hər ləhzə ab Qəzəl 358 Sübhədək yatmayıram, yoxdu qərarım gecələr Qəzəl 359 Tünd olur hərdəm məzaci bisəbəb Qəzəl 360 Gülzari-kuyin içrə rəqibin səfası var Qəzəl