Məhəmməd Füzuli

441 Bəzək vaxtı baxarsa güzgüyə gül üzlü ol canan Qəzəl 442 Salmasın Tanrı məni ol sərv boylumdan cida Qəzəl 443 Şövqi-ləlin könlümü hər ləhzə pürxun eyləyər Qəzəl 444 Hər pəriçöhrə ki, dünyayə bu dövran gətirir Qəzəl 445 Qəsd eləyib canımıza, aşiqə etməyin cəfa Qəzəl 446 “Bağrı qan olma” deyən, könlüm necə qan olmasın Qəzəl 447 Yar kuyində çəkir bəxtim məni biixtiyar Qəzəl 448 Qalmadı qəlbimdə bir insanla söhbətçün həvəs Qəzəl 449 Zülmündən, ey sənəm, dolub ahimlə asiman Qəzəl 450 Çoxdu dərdim, kədərim, möhnətimi yar bilir Qəzəl 451 Ol qələm kim, nəqş edib surətləri, ey dilrüba Qəzəl 452 Girdbadın tozu, ey məh, demə örtüb bədənim Qəzəl 453 Var bu sinəmdə oxundan yüz yara hər dəm mənim Qəzəl 454 Qanlı göz yaşım sübut eylər, ciyər pürxun olub Qəzəl 455 Gecə xatırlamayır dərdimi bəzmində nədən Qəzəl 456 Yel atıb pərdəni görcək üzün, ey simbərim Qəzəl 457 Çıxsa can qaytarar ətrin, gözəlim, can bədənə Qəzəl 458 Həmmam ilə ənis dünən nazlı yar olub Qəzəl 459 Öldürür şadlıq məni təndən əgər peykan çıxa Qəzəl 460 Sərv boylum sayə salsa başıma gər bir kərə Qəzəl