Məhəmməd Füzuli

701 Çıxdı yaşıl pərdədən ərz eylədi rüxsar gül Qəsidə 702 Münşiyi-qüdrət ki, çəkmiş xameyi-hikmətnigar Qəsidə 703 Nə xoşdur əldə gülgun cam, başda eşq sevdasi Qəsidə 704 Gəldi ol Isa kim, ondandır həyati-əhli-hal Qəsidə 705 Çöhrəvü xəttün xəyali çemimi qılmış məqam Qəsidə 706 Irişdi vəqt ki, gül basa busitanə qədəm Qəsidə 707 Ey müsəffa şişeyi-cövlaneyi-firuzəfam Qəsidə 708 Bu bəhri-niylgun min mövc hər saət əyan eylər Qəsidə 709 Bir gün ki, dey əlamətin etmişdi aşikar Qəsidə 710 Yenə açıldı gülü qıldı cəhani xürrəm Qəsidə 711 Bihəmdillah vəl-minnə ki, tovfiqati-rəbbani Qəsidə 712 Yenə dəşt sərsəbzdir, fəsl xürrəm Qəsidə 713 Vəh nədir ol tairi-fərxəndəbalü tiz pər Qəsidə 714 Bu sürahi məsələn bir sənəmi-rə’nadır Qəsidə 715 Məgər qılır rəqəmi-vəsfi-xətti-yar qələm Qəsidə 716 Bağ lövhinə xəzan bərgi zərəfşan eylər Qəsidə 717 Nə müşkül olsa qılır çərx ruzigarilə həl Qəsidə 718 Nə lütfdür yenə kim, buldu səbzədən gülzar? Qəsidə 719 Yenə qıldı səba gülzarə də’vət bülbüli-zari Qəsidə 720 Zülməti-heyrətdə zikrindir mənə virdi-zəban Qəsidə