Məhəmməd Füzuli

141 Möhnəti-eşq, ey dil, asandır deyib, çox urma Laf Qəzəl 142 Olur rüxsarına gün, lə’linə gülbərgi-tər aşiq Qəzəl 143 Tabi-xurşid məhi-ruyinə vermiş rövnəq Qəzəl 144 Olmaz oldu görüb əhvalımı el xublara aşiq Qəzəl 145 Ey fəraqi-ləbi-canan, cigərim xun etdin Qəzəl 146 Qıldı zülfün tək pərişan halimi xalin sənin Qəzəl 147 Çeşmimi əşk ilə gənci-düri-məknun etdin Qəzəl 148 Can verir rayiheyi-türbəti-pakin, ey tak Qəzəl 149 Şəm’i-ruyin afitabi-aləmaradır sənin Qəzəl 150 Öylə rə’nadır, gülüm, sərvi-xuramanın sənin Qəzəl 151 Daği-hicran ilə yanmaqdan cigər qan olsa yey Qəzəl 152 Qıymadın sakini-kuyin olana peykanın Qəzəl 153 Ey məh, mənimlə dustlərim düşmən eylədin Qəzəl 154 Səba, lütf etdin, əhli-dərdə dərmandan xəbər verdin Qəzəl 155 Bəqa mülkün dilərsən, fani et varini dünya tək Qəzəl 156 Dəhənin dərdimə dərman dedilər cananın Qəzəl 157 Gəlir ol sərvi-səhi, ey gülü lalə, açılın! Qəzəl 158 Ey könül, çox seyr qılma, günbədi-dəvvar tək Qəzəl 159 Var ümidim ki, görüb cövlanını olsam həlak Qəzəl 160 Ləbin rəşki mizacın təlx qıldı badeyi-nabın Qəzəl