Öldürür şadlıq məni təndən əgər peykan çıxa

Öldürür şadlıq məni təndən əgər peykan çıxa, Bəlkə bu peykan ilə birgə bədəndən can çıxa,

Qalmaram sağ, çünki hicrandan könül olmuş xilas, Məhv olar hər bir qığılcım ki, yanar oddan çıxa.

Dərgəhində toz da görmək istəməz könlüm mənim, Istər ol Adəm olub, gər baği-rizvandan çıxa.

Tüstüdən hər göz yaşarsa bənzər ol bədbəxtə kim, Yaxmağa daim onu atəş bir hicrandan çıxa.

Həsrətilə ölsəm hərgah qönçəyi-xəndanımın, Yox təəccüb torpağımdan qönçəyi-xəndan çıxa.

Üstümü alsa əcəl, sinəmdə yalnız qəm tapar, Axtarış vaxtı gərəkdir zahirə pünhan çıxa.

Var bu könlümdə, Füzuli, yarımın peykanları, Qorxuram gözdən bu qanlı seyl ilə peykan çıxa.