Şövqi-ləlin könlümü hər ləhzə pürxun eyləyər

Şövqi-ləlin könlümü hər ləhzə pürxun eyləyər, Surəti-halım ürək qanı digərgün eyləyər.

Ta ki, xətti tutdu cəmalin, artdı qəmli günlərim, Bir fəsil ki, gün güdəltsə, şami əfzun eyləyər.

Dudi-ahimdən əgər xof eyləyirsən, nitqə gəl, Əfini dəf eyləməkçün çarə əfsun eyləyər.

Cilveyi-hüsn oldu meraci-kəmali aşiqin, Hər kəsə bir dəfə Leyla baxsa Məcnun eyləyər.

Könlümə eşqin düşəndən yaxdı hər bir sevgini, Özgənin sevdası, sanma, qəlbi məmnun eyləyər.

Eşqdən əvvəldə çəkmiş bunca mönətlər könül, Bəllidir, əhvalımı axır digərgun eyləyər.

Möhnətim, dərdim onu şad etsə, məndən gizləmir, Şadlığım, zövqüm onu hər ləhzə məhzun eyləyər.

Sərv boylu bütlərin zahid nə bilsin zövqünü, Təbi-namövzunu, sanma, səy mövzun eyləyər.

Ey Füzuli, məqsədin səbr ilə hasil olsa da, Səbr qıldıqca bu dövran zülmü əfzun eyləyər.