Ol qələm kim, nəqş edib surətləri, ey dilrüba

Ol qələm kim, nəqş edib surətləri, ey dilrüba, Ayrılıq tərhin töküb, çəkmiş məni səndən cida.

Ağlamaqdan saxlamış xəttin xəyalı didəmi, Çünki ol xət qoymayıbdır gözdə qalsın nəm daha.

Cövrünü çəkmək olub daim peşəm şamü səhər, Gər işim çatdı hara, səndən necə çəkdim cəfa.

Bunca kim, çəkdi sitəm könlüm qəmindən hər zaman, Aşiqin, ey daş ürəkli, görmədi səndən vəfa.

Yol tapandan kuyinə göz yaşları seylab tək, Kəsmədi ordan ayaq, qaldı qapında daima.

Gün şüasından əlində milçə tutmuşdur səhər, Çeşminə çəkmək dilər xaki-dərindən tutiya.

Sən hələ aşiq deyilsən, sevgilim, bir kimsəyə, Agah olmazsan, çəkər dərdli Füzuli yüz bəla.