Tabi-xurşid məhi-ruyinə vermiş rövnəq

Tabi-xurşid məhi-ruyinə vermiş rövnəq, Ta ki, ziba xət üçün ola bu təzhibi-vərəq.

Əksi-qəddinlə görən daireyi-ayinəyi, Der məhi-bədrdir əngüşti-nübüvvətdən şəq.

Sənə gülşəndə nisar etmək üçün hər nərgis Götürübdür başa altun dolu bir sim təbəq.

Hər sənəm müshəfi-hüsni-həqə bir ayətdir, Məktəbi-eşqdə hər dil ona bir tifli-səbəq.

Aşiq olmaq sənə, bəsdir bizə bürhani-cünun, Hüsnə əql əhli müqəyyəd ola bilməz mütləq.

Rəsmdir aşiqə gəlmək qaşı yaylardan ox, Eşq peyda olalı böylə qurulmuş bu nəsəq.

Şahdır hüsn büsatında bu gün ol gülrüx, Ey Füzuli, məni-avarə sürülmüş beydəq.