Var ümidim ki, görüb cövlanını olsam həlak

Var ümidim ki, görüb cövlanını olsam həlak, Gərdi-nə’li-badpayin örtə cismim üzrə xak.

Öldügüm mənzildə dəfnim qılmağa sanmın ləhəd, Yer görüb qürbətdə əhvalım, giriban etdi çak.

Məst can verdim, məzarım üzrə tə’zim eyləyib, Qübbə yapıb daneyi-əngur, eyvan tutdu tak.

Çün cəfa mö’tadiyəm, bilmən nədir mehrü vəfa, Bilməsə mehrü vəfa rəsmin cəfakarım, nə bak.

Hər küdurətdən məni pak etdi seyli-xuni-dil, Şükr-lillah, atəşi-eşqin məni yandırdı pak.

Ah, bilmən neyləyim, canımda rahət qalmadı, Gözlərim nəmnak, sinəm çak, könlüm dərdnak.

Qeyr nəqşin məhv qılmışdır Füzuli sinədən, Ma ləhu fid-dəhri-mətlubün və məqsudun sivak1.