Ey fəraqi-ləbi-canan, cigərim xun etdin

Ey fəraqi-ləbi-canan, cigərim xun etdin, Çöhreyi-zərdimi xunab ilə gülgun etdin.

Cigərim qanını göz yaşına tökdün, ey dil, Varə-varə onu Qülzüm, bunu Ceyhun etdin.

Necə hüsn ilə səni Leyliyə nisbət qılayım, Bilməyib qədrimi tərki-məni-Məcnun etdin.

Söylədin kim, tutaram şad könüllərdə məqam, Şad ikən, bu söz ilə könlümü məzhun etdin.

Əhd qıldın ki, cəfa kəsməyəsən aşiqdən, Aşiqi və’deyi-ehsan ilə məmnun etdin.

Cür’ə-cür’ə mey içib, zibi-cəmal artırdın, Zərrə-zərrə gözümün nurini əfzun etdin.

Ey Füzuli, axıdıb seyli-sirişk ağılıyalı, Eşq əhlinə fəğan etməgi qanun etdin.