Qəmi sinəmdə yer tutmuş, ürək pürxun ola, ya Rəb
Qəmi sinəmdə yer tutmuş, ürək pürxun ola, ya Rəb! Bu qəm qalsa əgər, dərdi-dilim əfzun ola, ya Rəb!
Nədən qoymur onun kuyində məskən tutmağa bir gün, Mənim tək böylə sərgərdan görüm gərdun ola, ya Rəb!
Peşəm qan udmaq olmuşdur o meygun ləldən ayrı, Mənim bu qan udan könlüm görür pürxun ola, ya Rəb!
Dedin səbr et, səni şad eylərəm, səbrim tükənmişdir, Vüsali-yarə çatdır, xatirim məmnun ola, ya Rəb!
Fələk qoymur murada yetməyə, canım çıxır təndən, Görüm qismət mənə ləli-ləbi-meygun ola, ya Rəb!
Könül razı deyil əsla rəqibim inciyə məndən, Desə bu qəlbə məhzun ol, görüm məhzun ola, ya Rəb!
Füzuli, dərdlinin qədrin nə bilsin hər yetən bidərd, Könül qəmdən alır zövqü, qəmim əfzun ola, ya Rəb!