Möhnət odilə şəm misal od tutub tənim

Möhnət odilə şəm misal od tutub tənim, Sədparə etdi qəlbimi dərdü ələm mənim.

Eşqində yandı halimə qəlbi rəqibimin, Şadəm ki, qüssədən alışıb yandı düşmənim.

Vacibdir eyləyim bu pərilərdən ictinab, Çünki olubdu hər birisi canıma qənim.

Öldürdü laləüz məni dağ ilə, ey bulud! Sən ağla, laləzarə dönə bəlkə mədfənim.

Tənhalığın bəlası mənə eyləməz güzər, Ol vəqtdən ki, möhnətü qəm bildi məskənim.

Bir ömrdür əlaqə donundan mücərrədəm, Bir qəm tikanı tutmamış aləmdə damənim.

Qəmdən mənə, Füzuli, tapılmaz nicatə yol, Tutmuşmu seyli-təfriqə dövrü bərim mənim?