Şah İsmayıl Xətai

281 Kim ola göndərəm mən yerə qarşu Qəzəl 282 Yüzüm sürüb varuram yarə qarşu Qəzəl 283 Qılur ğəmzən cəfalər dürlü-dürlü Qəzəl 284 Canım tükəndi, həsrəti-cananəyəm yenə Qəzəl 285 Gül yüzün kim, düşmüş ol zülfi-pərişan üstünə Qəzəl 286 Gərçi hicrindən zəifü natəvan oldum yenə Qəzəl 287 Daneyi-xali-siyəh kim, düşdü rüxsar üstünə Qəzəl 288 Mövsimi qış getdi, dövri novbahar oldu yenə Qəzəl 289 Dərdi-eşqin, dilbəra, çün gəldi bu can üstünə Qəzəl 290 Ta yüzün üstündə zülfin sayə salmışdır yenə Qəzəl 291 Yar, eşqin bağrımın ta çəkdi yüz dağ üstünə Qəzəl 292 Xəyalın məskənidir can içində Qəzəl 293 Aydım qaşına: – işvə qıl. aydır ki, göz üstə Qəzəl 294 Könlümi çəkdi, şəha, daği-ğəmin dağ üstünə Qəzəl 295 Ey yüzün güldür, ləbin çün ğönçə xəndandır yenə Qəzəl 296 Yarə yar olmaq dilərsən, qeyri sən yar istəmə Qəzəl 297 Ey könül, eşqində yarın naləvü ah eyləmə Qəzəl 298 Gəl könül, pir istəyəli bu qədim ərkan ilə Qəzəl 299 Gər mənimlən ol məhi-namehribanım söyləşə Qəzəl 300 Məni sərgəştə heyran eyləyən şah Qəzəl