Dərdi-eşqin, dilbəra, çün gəldi bu can üstünə
Dərdi-eşqin, dilbəra, çün gəldi bu can üstünə, Sanasan kim, Xızr gəldi abi-heyvan üstünə.
Bu cahan bağını bünyad etdi dəsti-ləmyəzəl, Mən təki bir gül xaçan bitdi gülüstan üstünə.
Rahəti-vəslin dilərdim, gəldi hicran zəhməti, Ey pəri, neyçün qoyursan dərdi dərman üstünə?
Sərvəri-hindudur ol kim, gəldi Rum iqliminə, Ol siyəh xalın ki, düşmüş ruyi-xəndan üstünə.
Çün cəmalın mehri düşdü bu Xətayi könlünə, Sanasan Yusifdir ol kim, gəldi Kən’an üstünə.
Lüğət: Abi – həyat – dirilik suyu; Bünyad – özül, kök; Dəst – əl; Vəsl – qovuşmaq; Xəndan – gülən; Mehr – günəş