Şah İsmayıl Xətai

121 Bilmən ki, yar cövrü cəfa kimdən ögrənür? Qəzəl 122 Pərtövi-hüsnindən, ey dilbər, cahan pür nur olur Qəzəl 123 Dodağın qənd imiş, bal anda neylər? Qəzəl 124 Dilbəra, eşqi-rüxün daim bu can üstündədir Qəzəl 125 Dilbəra, dildə sənin mehri-rüxün can kimidir Qəzəl 126 İki aləmdə sultandır qələndər Qəzəl 127 Mənim yolumda yektalər gərəkdir Qəzəl 128 Ey müsəlmanlar, bu gün ol yari-pünhan ayrılır Qəzəl 129 Nə buyursan, şəha, fərman sənindir Qəzəl 130 Aşiqin aqilə daim sözü divanə gəlür Qəzəl 131 Xandadır ol bimisalın ibtidasi, xandadır? Qəzəl 132 Gördüm yüzüni, ey sənəm, billah ki, xoş cananədir Qəzəl 133 Könül, şad ol ki, canan gəldi, derlər Qəzəl 134 Həqin nüsxələrində bir bəyan var Qəzəl 135 Gəl, ey arif, sana hər dəm təvafi-həcci-əkbərdir Qəzəl 136 Nə xacəyəm, nə də mal əksiyimdir Qəzəl 137 Daneyi-xalin görəndə mürği-dil pərvaz edər Qəzəl 138 Mana cövrü cəfa qılmaq degil, cananələrdəndir Qəzəl 139 Cahanda aşiqin çox adı vardır Qəzəl 140 Əz qeylü qali-mədrəsə xoşdur ki, olsa dur Qəzəl