Qəzəl
307 əsər · Klassik Şərq şeiri; beytlərdən ibarət, rədifli
201 Şivəsi gah qəzəb, gəh rəvişi naz olsun
202 Cəm ikən rüxsarüvə zülfün pərişan eylədin
203 İstərsən əgər, ey dili-şeyda, fərəh olsun
204 Ey həmnişin ki, sən mənə qəmxar olmusan
205 Ey dil, həzar şükr xəbər gəldi yardən
206 Dilbəstə olmasaydım əgər zülfi-yarə mən
207 Mənəm ki, yüz qəmü yüz dərdə mübtəlayəm mən
208 Keçən şəb bir məkanda bir nigari-sadə gördüm mən
209 Ancaq o məhin zülfü nə iyman alır əldən
210 Dün eşitdim bir siyəhzülfə giriftar olmusan
211 Şükr, ey dil, gəlir ol mah bizim sarı bu gün
212 İstədim çarə xətin bu dili-sədparə üçün
213 Mən eylə bilirdim ki, mənə yar olacaqsan
214 Bir də görsəm, göz açıb, gər ol güli-rəna yüzün
215 Sən mənim, ey ləbi canbəxş ki, cananımsan
216 Bir dəm mənə bax, ey gözü bimar, ölürəm mən
217 Şəm kim, rovşən olub yanmağa pərvanə üçün
218 Xət gəlib müshəfi-rüxsarına mənası üçün
219 Rüxsarın açıb bülbülü şeyda elədin sən
220 Görüb ziyayi-rüxün kuyi-yarə gəldim mən