Əsas məzmuna keç

İmadəddin Nəsimi

Əsl adıSeyid Əli
Doğum 1369 · Şamaxı
Vəfat1417

Azərbaycan şairi və hürufi mütəfəkkiri. Şeirlərini azərbaycan, fars və ərəb dillərində yazmışdır. İnsanı kainatın mərkəzinə qoyan fəlsəfəsinə görə Hələbdə edam edilmişdir.

489 əsər

81 Ey badi-səba, məndən ilət yarə səlamı Qəzəl 82 Şərbətin acı firqətin nuş edərəm şəkər kimi Qəzəl 83 Camalın rövzeyi-rizvan deyilmi? Qəzəl 84 Mərhəba, xoş gəldin, ey dildar, xoş gördük səni Qəzəl 85 Ayrılıqdan yar mənim bağrımı büryan eylədi Qəzəl 86 Apardı könlümü məndən bu gün ol cənnətin huri Qəzəl 87 Hüsnünə sübhanəhü kim ki, şəhid olmadı Qəzəl 88 Ta ki, gəldi eşqin, ol mənliyi məndən qapdı Qəzəl 89 Candan çıxarmazam sənin, ey can, xəyalını Qəzəl 90 Ləblərin şərbətinə çeşmeyi-heyvan susadı Qəzəl 91 Camalın fitnəsi tutdu cahanı Qəzəl 92 Camalındır həqqin zatü sifatı Qəzəl 93 Sənəma, üzün gülündən gülə-gülə gül utandı Qəzəl 94 Zülfün gecəsi qədrdürür, al yanağın ay Qəzəl 95 Yandırdı eşqin bağrımı, səndən mana dərman gərək Qəzəl 96 Cana, üz istivasına şəqqül-qəmər gərək Qəzəl 97 Hüsnünə heyrandurur hurü mələk Qəzəl 98 Çəkəli əynimə bu sikkeyi-mərdan kəpənək Qəzəl 99 Firqətindən, dilbəra, könlüm pərişan oldu, gəl! Qəzəl 100 Firqətin yandırdı bağrımı, yürəgim qan oldu, gəl! Qəzəl