Gördüm yüzüni, ey sənəm, billah ki, xoş cananədir
Gördüm yüzüni, ey sənəm, billah ki, xoş cananədir, Manəndi yoxdur hüsninin, qiymətlü bir dürdanədir.
Pəndü nəsihət dutmadın neyçün könül verdin ona, Billah, cəzadır, ey könül, hicran oduna yanədir.
Yüzün çü mahi-bədrdir, yəldası zülfindir sənin, Aşiqləri məst eyləyən lə’li-ləbin peymanədir.
Yüz gösətərübən aləmə neyçün açırsan vəchini? Dilbər yüzi fitnə degil, sor, ey könül, aya nədir?
Ol dilbərin rüxsarinə verdi Xətayi könlüni, Ah ilə tab oldu işim, ol şəm’inə pərvanədir.
Lüğət: Manənd – bənzər, tay; Pənd – nəsihət; Bədr – bütöv ay; Peymanə – qədəh, piyalə; Vəch – səbəb, üz; Tab – güc, qüvvət, işıq