Pərtövi-hüsnindən, ey dilbər, cahan pür nur olur
Pərtövi-hüsnindən, ey dilbər, cahan pür nur olur, Binəvadır kim, vüsalından həbibin dur olur.
Ey pəriru, sən mana hərgiz nəzər qılsan benaz, Müddəi bu qüssədən eynül-yəqin rəncur olur.
Zahidin cövründə gər viran olursa mülki-dil, Ğəm degil, cana, çü vəslindən yenə mə’mur olur.
Hüsni dövründə baxın hiç iltifat etməz mana, Kim görübdür mövsimi-gül bağban məqdur olur.
Təşnə dildir bu Xətayi, can veribdir lə’linə, Necə kim, lə’lin əsəldir, dil ona zənbur olur.
Lüğət: Pür – dolu; Həbib – dost; Dur – uzaq; Hərgiz – heç vaxt; Rəncur – incimiş; Dil – ürək; Mur – qarışqa; Hüsn – gözəllik; Təşnə – susuz; Zənbur – arı