Qəzəl

441 Əlif – Ə’la qamətin hər kim görər bican olur Qəzəl 442 Yey – Yüzün mahiyyətidir aləmə nuri-nəcat Qəzəl 443 Yey – Yenə sığındım ol sübhana mən Qəzəl 444 Hər səhər vaxtında kim, bülbül fəğanın başlar Qəzəl 445 Cana sən candan nə kim, gəlsə, cigərlər ağrımaz Qəzəl 446 Əhli-iman usları ol dəmdə inkar etdilər Qəzəl 447 Şaha, səndən hər nə gəlsə cana xoşdur, yaxşıdır Qəzəl 448 Könül, xəstə vü mən zaram səninçün Qəzəl 449 Qiblədir üzün, nigara, qaşların mehrablar Qəzəl 450 Gözlərindən çağrışırlar, dadlar, bidadlar Qəzəl 451 Ibtidadır, ibtidadır, ibtida Qəzəl 452 Əla, ey dürri-bəhri-laməkanım Qəzəl 453 Gəl bu dəmi xoş görəlim, ol keçən dəm dəm degil Qəzəl 454 Ey rüxün, rəngi-üzarın çün bəqəm qatında nil Qəzəl 455 Bir əcaib söhbət oldu guşeyi-cənnətdə duş Qəzəl 456 Ey dedigin cümlə yalan, qövlü qərarın yox imiş Qəzəl 457 Zülfü qaşından bəyani-sirri-pünhan oldu faş Qəzəl 458 Mənəm ol tilismi-pünhan ki, bu gün cahana gəldim Qəzəl 459 Bahar oldu, gəl ey dilbər, tamaşa qıl bu gülzarə Qəzəl 460 Ki, çıxdı qönçədən sünbül giriban çak edər məntək Qəzəl