108 əsər · İki beytlik müstəqil şeir
Məndən nə istərsən desə Allahın, Sevməyə, duymağa istedad istə.
Yerləri gəzməyə yorulmaz ayaq, Göyləri qucmağa qol-qanad istə.
Zəncirdən aralı, qəfəsdən uzaq, Coşan duyğuları sən azad istə.
Acılıq heç kəsə qismət olmasın, Şirin nemət istə, şirin dad istə.
Təmizlik içində allahlıq yaşar, Tanrıdan istəsən, təmiz ad istə.
Qəlbinə qan damanların üzləri gülməz, Axşamları, gecələri, gündüzləri gülməz.
Ovçuya ov, qurda quzu, yemsizə yem olanların, Güləni tək-tək olar, minləri, yüzləri gülməz.
Heç kəsin torpağı inləməsin kafər əlində, Dağları dağ-dağ olan xalqın düzləri gülməz.
Siyasətin, xəyanətin qurbanı olan kəslər, Özgələri güldürər üstünə, özləri gülməz.
İllər boyu içərisi çürüyən kimsələrin, Kirpikləri qan-yaş tökər, gözləri gülməz.
Nə cəh-cəhdi başlamısan, yermi qalxır, göymü enir? Hər nəfəsin dünyamızı bəzər, Alim, bəzər, vallah!
Sal qayalar muma dönər, nəfəsini duya bilsə, Buludlar da göz yaşını süzər, Alim, süzər, vallah!
Sular bilsə yanmaq nədir, atəşinə tab eyləməz, Kür alışar, göyə qalxar Xəzər, Alim, Xəzər, vallah!
“Segah”amı, “Şüştər”əmi, “Qatar”amı çevrilmisən, Nalələrin ürəyimi üzər, Alim, üzər, vallah!
Zildə Allah ucalığı, bəmdə bəndə mərtəbəsi, Yerdə-göydə dalğa-dalğa gəzər, Alim, gəzər, vallah!
Xanəndələr bülbül kimi oxuyub səs-səsə versə, Bir an səndən uzaqlaşmaz nəzər, Alim, nəzər, vallah!
Min il sonra Zəlimxanın qulağına səslər gələ, Yenə sənin avazını sezər, Alim, sezər, vallah!
– Bu çay niyə nərə çəkir? – Arxasında qarlı dağ var!
– Bülbül niyə cəh-cəh vurur? – Xidmətində güllü bağ var!
– Çəmən niyə naz eyləyir? – Sinəsində gur bulaq var!
– Arı niyə bal gətirir? – Öpüşdüyü gül dodaq var!
– Könül niyə kökdən düşmür? – Tapındığı bir ocaq var!
– Şair niyə havalanır? – Güvəndiyi bu torpaq var!
Şair qəlbi bütöv olmaz, yüz yerindən çatları var. Daşıdığı qayğıların dərin-dərin qatları var.
Ruhu təmiz, eşqi böyük, yolu uzun, ömrü qısa, Yerdə durmaz, göyə sığmaz, çırpınan qanadları var.
Şair hər gün şair olmur, gündə bir kitab yarada, İlhama, Tanrıya bağlı anları, saatları var.
Bir əsəri başladısa, Allah! Allah! – deyər dili. Bir kitaba nöqtə qoysa, haqqa hesabatları var.
Uca şeiri yaradanlar yeri göyə bağladılar. Yaradana yaxın olan imzaları, adları var.
Tanrı gücü, Allah eşqi, Yaradana inam gərək, Təkcə külüng bəs eyləmir qayaları yarmaq üçün.
Bizə Loğman ömrü gərək ömürləri uzatmağa, Bir şeytanın fəndi yetər min ümidi qırmaq üçün.
Ruhumda bir dönməz ərlik, qanımda bir səfərbərlik, Yol gedirəm Yaradanın dərgahına varmaq üçün.
Çılğın, qaynar bir həyatam, ömrüm boyu narahatam, Allahdan aldığım ömrü Allaha qaytarmaq üçün.
Allahım! Gözümü tox, ürəyimi ac eylə, Sən məni gözəlliyə həmişə möhtac eylə.
Allah, vaxtsız ayırma bizdən müqəddəs ruhu, Qoru, necə qorudun tufan içində Nuhu.
Kim sevirsə həyatı, yeri, göyü, varlığı, Qırx arşın quyuda da olmaz onun darlığı.
İlkim ağacdan beşik, sonum ağacdan tabut, Kim yırğalar beşiyi, kim qaldırar tabutu.
Ürək hər addımbaşı ağır bir dərdə tuşdu, Ölüm insan oğluna ən gözəl qurtuluşdu.
Fani dedik dünyaya, bel bağlama faniyə, Yüz il yaşasan belə, ölüm bircə saniyə.
Səhər pəncərəni aç, axşam qapını bağla, Axşamı gələn ömrə, bir dəsmal götür ağla!
Bu dünya başdan-başa tamaşadı, sərgidi, Dünyaya gələnlərin hamısı gedərgidi.
Başımızın altına qoyulan balınca bax, Başımızın üstündə yellənən qılınca bax.
Başçıda baş olanda baxtımıza gün düşər, Başçı başsız olanda baxtımız düyün düşər.
Nə yıxılana baxır, nə yerindən qalxana, Zaman axır sulartək hey çalxana-çalxana!
Vaxtında anlasaydıq nədir xeyir-şərimiz, Yerin bir tərəfini əyərdi ləngərimiz.
Dünya qədim bir kitab, oxunur varaq-varaq, Onu kim qurtardı ki, biz oxuyaq qurtaraq.
Bir kitab oxuyuram, ucadı hər kitabdan, Allah, məni ayırma bu şirin iztirabdan!
Nə qədər ki, insanın gözündən axan su var, Nə qəlbin rahatlığı, nə gözün yuxusu var!
Könül, əgər bənzəməsən pərvanəyə, ya şama, Çırp özünü qayalara, öl, dünyada yaşama!
Dünyaya canlı gələn dünyadan cansız gedər, İnamı olmayan kəs dinsiz-imansız gedər!
Zəlzələ də tərpətməz nakişinin tükünü, Ancaq kişilər çəkər bu dünyanın yükünü.
Həsrət qalıb Cənnətə buğda yeyəndən bəri, İlk günahkar kim olub, haqqın ilk peyğəmbəri!