Qoşabeyt

Hər dilinə gələni sən qələmə gətirmə, Aləm olmayan sözü bu aləmə gətirmə.

Diri ölülərdən bir xahişim var, Ölmüş dirilərə toxunmasınlar.

Ulu Tanrım, yaşamağa bir az möhlət, macal ver, Macal verə bilmirsənsə, bir ağrısız əcəl ver.

Başlar üstə çox dolandı göz çıxaran tüstülər, İnsan yedi bir-birini, küsdürdülər, küsdülər.

Bu gün yerin üstündəyəm, sabah altı mənimdir. Yer altında hər qaranlıq, hər qaraltı mənimdir.

Şimşəklərin, tufanların dağ başında məşqi var, Hər tufanda, çaxnaşmada zirvələrin eşqi var.

İstər arxada dur, istər önə çıx, Harda olursan ol, bir ağ günə çıx.

Sevgi qarlı dağdı, kin dərin quyu, Kinə baş qoşanın durulmaz suyu.

Gözəlliklə görüşərsən gözəl olarsan, Gözəllikdən ayrılarsan xəzəl olarsan.

Dünya məndən dönən günü, Dünyadan əlim çıxacaq.

Nə deməyə söz qalacaq, Nə onda dilim çıxacaq.

Həsrət elə qovuracaq, Cızdağım, külüm, çıxacaq.

Əcəl girəndə bacadan, Qapıdan ölüm çıxacaq!

Söz ürəyi yandıranda dil dodaqla hesablaşmır, Sellər çəkəndə nərəni, çay yataqla hesablaşmır!

Qəzəb qılınc oynadanda səbir ilə hesablaşmır, İnsan onda qorxu ilə, qəbir ilə hesablaşmır!

Dolu ürək, dolu könül boş həvəslə hesablaşmır, Qartal üçün göylər gərək, dar qəfəslə hesablaşmır!

Sürgün ilə, həsrət ilə, hicran ilə hesablaşmır! Əllər dönüb yumruq olur, zindan ilə hesablaşmır!

Arzu, dilək daş hasarla, dəmir sədlə hesablaşmır, Nə tikanlı məftil ilə, nə sərhədlə hesablaşmır!

Hər xainlə, hər satqınla, hər alçaqla hesablaşmır, Xalqın adı – haqqın adı, haqq nahaqla hesablaşmır!

Vaxt deyilən axar sudu, dayanmağı, durmağı yox, Düşür axşam, gəlir gecə, sökülür dan, keçib-gedir.

İnsan ulu, insan böyük, çiyinlərdə dağ boyda yük, Haqq yolunda igid başdan, oğul candan keçib-gedir.

Qanın yoxsa, ruhun yoxdur, ruhun yoxsa, özün yoxsan, Coşub-daşan duyğuların yolu qandan keçib-gedir.

Qəm yeriyir axın-axın, istədiyin gəlmir yaxın, Kədər qalır içəridə, sevinc yandan keçib-gedir.

Ağzıgöyçək deməsin ki, dünya onun nə vecinə, Bu dünyanın hər ağrısı Zəlimxandan keçib-gedir.

Ömrün on beş ilini dar komada keçirdim, Nə yaxşı bu günümdə sığındığım otaq var.

Evsizlərin halına o qədər ağlamışam, Gözümdə neçə-neçə göz-göz olmuş bulaq var.

Dünənki komada da, bugünkü otaqda da Könlümdə öz əlimlə çatdığım bir ocaq var.

Əllərim qələmdədi, baxışlarım varaqda, Şamdanda şam əriyir, başım üstə çıraq var.

Nə yaxşı öyrənmişəm qonaqsız darıxmağa, Nə yaxşı bizim evdə hər gün əziz qonaq var!

Meşənin qucağında ağaca söykənmişəm, Yazdığım misraların ətri bənövşədəndir.

Çeşmələrin gözündə şeirimin saflığı var, Könlümə düşən işıq aldığım nəşədəndir.

Beşiyimin ağacı, tabutumun taxtası, İlk varım, son dövlətim bu yaşıl meşədəndir.

Məni öldürən həyat, nifrət edirəm sənə, Məni yaşadan ölüm, hardasan, tez gəlsənə!

Əzdikcə əzdi-tökdü, çeynədikcə çeynədi, Günümüzə bax, Allah, gör dərd bizə neylədi!

Qol-budaqlı ağacam, yuvalarla doluyam, “Kəsilmiş tut dalıyam”, havalarla doluyam!

Öz ömrünə yas tutur qar əriyə-əriyə, Yaz meydana girəndə qış çəkilir geriyə!

Hər qarışı müqəddəs aranı sev, dağı sev, Məni sevmək istəsən, bu yurdu, torpağı sev.

Göy üzünü bürüyür yer üzünün ahları, İnsan necə götürür bu qədər günahları?!

Hər gün məndən xəbərsiz mənim nazımı çəkən, Endirən və qaldıran pilləkən var, pilləkən!

Tale mənim baxtıma yazdı gözəl bir yazı, Məndən ayrı salmadı nə qılıncı, nə sazı.

Gah bulud altdan çıxır, gah buludda gizlənir, Göy kimi arxası var, oxşanır, əzizlənir!

Söz var daşa toxunub, söz də var daşdan keçib, Bircə sözün üstündə kişilər başdan keçib!

Sirli bir nəsil yatır torpağın hər qatında, Neçə nəslin payı var bir insan həyatında!