Zülfüvə zülməti-dövran dedilər, gerçək imiş
Zülfüvə zülməti-dövran dedilər, gerçək imiş, Ləbüvə çeşmeyi-heyvan dedilər, gerçək imiş.
O dəhən fikri ilə cümlə yox oldu varım, Dəhənin nöqteyi-pinhan dedilər, gerçək imiş.
Hər gələn adəm edər canü könüldən təsdiq, Kuyüvi rövzeyi-rizvan dedilər, gerçək imiş.
Alışıb, şölə çəkib suz ilə yandım, gördüm, Hicrüvi atəşi-niyran dedilər, gerçək imiş.
Qaşların nuni-qələm, qəddin əlif, zülfün lam, Üzüvi sureyi-quran dedilər, gerçək imiş.
Yerü göy, ərşü mələk nurüvə eylər səcdə, Səni kim, aləmə sultan dedilər, gerçək imiş.
Sənəma, səndə təcəlla eləyib həzrəti-həq, Surətin surəti-rəhman dedilər, gerçək imiş.
Hüsnüvə aşiq olan oldu mələkdən əla, Münkiri-fəzlüvə şeytan dedilər, gerçək imiş.
Seyyidin-zahir olub şeri-şəkərbarından Ləbi-ləlin şəkəristan dedilər, gerçək imiş.