Zülfün qəmilə oldu könül mübtəla sənə
Zülfün qəmilə oldu könül mübtəla sənə, Kuyində, sevgilim, ola başım fəda sənə.
Təlim edəndə eşqini bilmişdi kim, qəza, Olsam hər işlə, göstərərəm mən vəfa sənə.
Bunca töküldü başimə eşqin yolunda xak, Yetmək çətin bu bar ilə ruzi-cəza sənə.
Sorma bu xəstə qəlbimin əhvalın, ey təbib, Bu gizli sirrdən demərəm macəra sənə.
Səndən başım kəsilsə də ayrılmaram, inan, Sərməsti-eşqinəm, gözəlim, mərhəba sənə!
Bir dəm şikayət etmə, Füzuli, o şuxdən, Mum tək əritsə qəm odu, versə cəfa sənə.