Zülfi kimi ayağın qoymaz öpəm nigarım
Zülfi kimi ayağın qoymaz öpəm nigarım, Yoxdur onun yanında bir qılca e’tibarım.
Insaf xoşdur, ey eşq, ancaq məni zəbun et, Ha böylə möhnət ilə keçsinmi ruzigarım?
Bildi təmami-aləm kim, dərdməndi-eşqəm, Yarəb, hənuz halım bilməzmi ola yarım?
Vəslindən ayrı nola qanim tökülsə gül-gül, Mən gülbüni-bəlayəm bu fəsldir bəharım.
Təsvir edən vücudim yazmış əlimdə sağər, Rəf’ olmağa bu surət yox əldə ixtiyarım.
Dur istəmən zəmani mey sayəsin başımdan, Topraq olanda, yarəb, dürdi-mey et qübarım.
Rüsvalərindən ol məh saymaz məni, Füzuli, Divanə olmayımmı dünyadə, yoxmu arım?
Lüğət: Zəbun – düşkün, aciz, zəif; Gülbün – gül ağacı; Sağər – qədəh, piyalə; Dur – uzaq; Zəman – zamin; Dürd – şərabın dibinə çökən torta, xılt