Zey günəş kim, zərrəsindən mahi-taban göstərər
Zey günəş kim, zərrəsindən mahi-taban göstərər, Zey dəniz kim, qətrəsindən bəhri-ümman göstərər.
On səkiz min aləmə ayinə oldu surətin, Çar ənasir surətində şəkli-insan göstərər.
Canü dil Beytülhəramı vəslin oldu, ey nigar, K’əlləzi əsrayı hər dəm anda sultan göstərər.
Cameyi-cümlə xəlayiq nüsxeyi-ümmül-kitab Olduğiçün, bu bəşər şəklində Qur’an göstərər.
Tövhidin bəhrinə fərdi-vahid olub qalmayan, Yoxdurur tövhidi anın, küfrə iman göstərər.
Eylədi çün bu Nəsimi faş ənəlhəq sirrini, Dönmədi, eşqin yolunda əhdü peyman göstərər.
______________________Milli Kitabxana_______________________
Lüğət: Mahi – Balıq; Dəni – Alçaq; Bəhr – Dəniz; Dil – Ürək; Tövhid – Birlik