Zəhi, zatın nihanü ol nihandan masiva peyda
Zəhi, zatın nihanü ol nihandan masiva peyda, Bihari-sün’ünə əmvac peyda, qə’r napeyda.
Büləndü pəsti-aləm şahidi-feyzi-vücudundur, Degil bihudə olmaq yox ikən ərzü səma peyda.
Kəmali-qüdrətin izhari-hikmət qılmağa etmiş Qübari-tirədən ayineyi-gitinüma peyda.
Dəmadəm əks alır mir’ati-aləm qəhrü lütfündən, Onunçün gəh küdurət zahir eylər, gəh səfa peyda.
Gəhi toprağə eylər hikmətin min məhliqa pünhan, Gəhi sün’ün qılır topraqdən min məhliqa peyda.
Cahan əhlinə ta əsrari-elmin qalmaya məxfi, Qılıbdır hikmətin küffar içində ənbiya peyda.
Nişani-şəfqətindir kim, olur izhari-həmdinçün, Füzuli tirə təb’indən kəlami-canfəza peyda!
Lüğət: Zəhi – nə xoş, nə gözəl; Bihar – dəryalar, dənizlər; Əmvac – ləpələr, dalğalar; Pəst – alçaq; Şahid – gözəl; Tirə – qaranlıq, tutqun; Əsrar – sirrlər, gizli sözlər; Ənbiya – peyğəmbərlər