Yıxdı saqi bir əyaq ilə məni-əfgari
Yıxdı saqi bir əyaq ilə məni-əfgari, Bir təpik eylədi viran bu kühən divari.
Gah mə’mur qılır badə məni, gah xərab, Görünüz gah yapıb, gah yıxan me’mari.
Gün çıxınca saçaram gövhəri-əşk əncüm tək, Gecələr yadimə gəldikcə məhi-rüxsari.
Dil yaxar dağ gözün fikri ilə hicr günü, Bu çirağiləmi saxlar gecə ol bimari?
Yox özündən xəbəri kim ki, gəlir dünyayə, Bəzmdən dışra qomaz piri-müğan hüşyari.
Bizə çün qədr bulunmaz, çıxalım dünyadən, Müştəri yox, necə bir bəkliyəlim bazari.
Qeydi-islam, Füzuli, sənə bir afətdir, Bir həsar edə gör ondan özünə zünnari.
Lüğət: Əfgar – yaralı, üzgün; Əşk – göz yaşı; Əncüm – ulduzlar; Bəzm – qonaqlıq, kef məclisi; Zünnar – xristian ruhanilərinin bağıladığ qurşaq