Yarpağın tutdu bərabər gül o məh tələt ilə
Yarpağın tutdu bərabər gül o məh tələt ilə, Başına çırpdı o yarpağı səba hiddət ilə.
Gül cəmalın aparır rövnəqi güldən, gər onu Dürri-şəbnəmlə həva bəsləsə min zinət ilə.
Oldu pərvanəsi gül atəşi-şəmi-rüxünün, Eylə yarpaq hanı odlanmaya ol dəhşət ilə.
Gülü bülbüllə çəmən naz eləyir, aç üzünü, Onu atəşlərə yandır, yelə ver cürət ilə.
Qönçə övladına rahətmi olar gül beşiyi, Bu tikanlıqda necə bəslənər o, rahət ilə.
Beşcə gün ömrlə gül hüsnün ilə bəhs açdı, Dağıdar yel bu günah ilə onu sürət ilə.
Açılır gül, dəyişir rəngi, Füzuli, onu mən Necə təşbih edim ol ləli-şəkərnisbət ilə?