Yaqma canım, naleyi-biixtiyarımdan saqın!
Yaqma canım, naleyi-biixtiyarımdan saqın! Tökmə qanım, abi-çeşmi-əşkbarımdan saqın!
Su verər hər sübhdəm göz yaşi tiği-ahimə, Çox məni incitmə, tiği-abidarımdan saqın!
Cövr odu yaxdı məni, yanımda durma, ey könül! Bir tutuşmuş atəşəm, qürbü civarımdan saqın!
Tən evindən rəxtini, cəhd eylə, ey can, dışra çək, Afəti-seyli-sirişki-biqərarımdan saqın!
Gərçi bir xaki-rəhəm, kimsə məni almaz gözə, Çox həqarətlə nəzər qılma, qübarımdan saqın!
Gəlmə qəbrim üzrə, ey eşq içrə mən tək olmayan! Tə’nə daşidir sənə, səngi-məzarımdan saqın!
Şahi-mülki-möhnətəm, xeylü sipahim dərdü qəm, Xeyli-bihəddü sipahi-bişümarımdan saqın!
Ey Füzuli, qansı məhbubi ki, sevsən rəhmi var, Qıl həzər, ancaq mənim birəhm yarımdan saqın!
Lüğət: Qürb – yaxınlıq; Rəxt – yatacaq, paltar; Sirişk – göz yaşı; Səng – daş; Xeyl – dəstə, zümrə, bölük; Sipah – ordu, qoşun