Yandı göydə ulduz, ay, bir ah çəkdim dün səhər

Yandı göydə ulduz, ay, bir ah çəkdim dün səhər, Qorxuram bu gecə düşsün ərşə ahımdan şərər.

Dün gecə cismim yanırdı, qalxdı sinəmdən bir od, Bilmirəm döndüm külə, ya şöləmi söndürdü tər.

Qərq olmazdım zənəxdanındakı girdabda, Qalxsa idi ağ buxağından sənin tufan əgər.

Ağzının vəsfini, canan, almadımsa ağzıma, Olmadım razı dodağım tutsun eşqindən xəbər.

Könlüm istər söyləyim “ya Rəb!”, necə “ya Rəb!” deyim, Zəfdən “ya Rəb!” deməkçün taqətim qalmış məgər?

Istəməz qonsun tozum nəli-səməndinə mənim, Istəməz çatsın əlim damanına ol simibər.

Ey Füzuli, meylə, məhbub ilə daim gün keçir, Səndə şirin dil, rəvan təb ilə var yüksək hünər.