Yanarkən könlümün pünhan oduyla şəm tək canım
Yanarkən könlümün pünhan oduyla şəm tək canım, Zəbani-halım axır zahir etdi dərdi-pünhanım.
Ətək sürtər üzün hər ləhzə öpməkçün ayağından, Həsəddən damənə çatmış mənim çaki-giribanım.
Mənə bimar çeşminlə nəzər qılsan, əcəb olmaz Bəli, dərd əhli anlar ki, nədir tədbiri-dərmanım.
Ciyər qanilə cismim qərq olubdur lalə tək, çünki Mənə bu daği-eşqi vermiş ol gül üzlü cananım.
Sənin hər bir telində zülfünün bir can əsir olmuş, Pərişan qoyma olsun cəm ikən hali-pərişanım.
Könüllər rəğbəti artar görən dəmdə üzün xəttin, Uşaqlar zirzəbərlə tez oxur Quranı, bil, canım!
Füzuli, xalının əksiylə can lövhün elə dolur Ki, hicran dağinə yer qalmasın olduqca imkanın.