Xumar-xumar baxan ol sərvqamətimdü mənim

Xumar-xumar baxan ol sərvqamətimdü mənim, Gedərsə gözdən o qamət qiyamətimdü mənim.

Bu qədri söyləmə vaiz səfayi-cənnətdən, Səfayi-söhbəti-dilbər kifayətimdü mənim.

Kim istəsə ki, bilə başıma nələr gəlmiş, Kitabi-eşqü məhəbbət hekayətimdü mənim.

Öpəndə ləli-ləbindən yanaqları qızarıb. Dedi bu rəngi-xəcalət lətafətimdü mənim,

Məmələrin, əl uzatdım, tutanda diksindi, Çəkinmə, söylədim ey məh, zərafətimdü mənim.

Gülümsünüb dedi, yoxdu müzayiqəm səndən, Vəli, bağışla bu diksinmək adətimdü mənim.