Xoş ol zaman ki, hərimi-vüsalə məhrəm idim
Xoş ol zaman ki, hərimi-vüsalə məhrəm idim, Nə mübtəlayi-bəla, nə müqəyyədi-qəm idim.
Gəzərdim itlərin içrə fəzayi-kuyində, Yerim behişti-bərin idi, mən bir Adəm idim.
Həmişə səcdəgahim xagi-asitanın idi, Bu e’tibar ilə bir sərbüləndi-aləm idim.
Gədayi-kuyin idim, böylə zillətim yox idi, Səriri-səltənəti-qürbdə müəzzəm idim.
Zaman-zaman əsəri-pərtövi-cəmalindən Müalici-dili-pürdərdü çeşmi-pürnəm idim.
Ziyadə qəmzədəyəm hicr ilə, xoş ol günlər Ki, mən bu qəmzədəlikdən ziyadə xürrəm idim.
Füzuli, olmaz imiş möhnəti-fərağə müfid, Bu zövqi-zikr ki, bir vəqt yarə həmdəm idim.
Lüğət: Hərim – məhrəm yer, yaxın adamların gedə biləcəkləri yer; Bəri – kənar; uzaq, boş; Sərir – taxt; Qürb – yaxınlıq; Müalic – əlac edən, təbib