Vəslində idim möhnəti-hicranı bilirdim

Vəslində idim möhnəti-hicranı bilirdim, Cənnətdə ikən atəşi-niyranı bilirdim.

Qafil o səri-zülfüvə dil vermədim, ey gül, Əlbəttə ki, bu hali-pərişanı bilirdim.

Hərçənd ki, bimar gözün xəstəsi oldum, Mən olmayacaq dərdimə dərmanı bilirdim.

Vəslində əgərçi neçə gün şad idim, ey məh, Mən kineyi-bu gərdişi-dövranı bilirdim.

Ol gün ki, qədəm şövq ilə bu gülşənə qoydum, Mən sərzənişi-xari-müğilanı bilirdim.

Müşgüldü dəxi aqibəti-kar ola məhmud, Ağazdə bu möhnəti-payanı bilirdim.

Ol gün ki, dilə düşdü sənin şövqi-dəhanın, Mən onda olan nükteyi-pinhanı bilirdim.

Zülfün anıban sureyi-«Vəlleyl» oxuyurdum, Mən hər gecə bu məniyi-quranı bilirdim.

Yadə salıban ruyüvi «Vəşşəms» oxurdum, Keyfiyyəti-xurşidi-dirəxşanı bilirdim.

Mən bilməz idim sureyi-«İxlas»dan özgə, Tövhidi-xudavənddə mənanı bilirdim.

Seyyid, bu qəzəl mətləin etdikdə sən inşa, Zimnində olan rəmzi, müəmmanı bilirdim.