Vəchdən dilbər götürmüşdür niqab

Vəchdən dilbər götürmüşdür niqab, Qəd nəcatəm min şitab illa nəcab.

Qalə təbtəm, sirri çün qaşi, gözü İz əbəd aydır hürufi-lil-hicab.

Əmr çün gəldi bəşarətlər bizə, Min həbibi indəhü elmül-kitab.

Latələzmu gəldi əyyami-vüsal, İz fətəhtüm eyyühəl-üşşaq bab.

İz rəfə-təl hicb, bir baxın bizə, Fənzəru fil-yovm qeyrən-niqab.

Layənalu bu qapıdan getməniz, Zinqədər hərrəm əleynəl-ictinab.

Əsməu Seyyid kim, aydır uş sizə; Və’ləmü vəllahü ə’ləm bissəvab.

Əcəb lə’linmi şol, ya cani-əhbab? Əcəb zülfünmü, ya zənciri-pürtab?

Gözümdən axan, ey dilbər, qəmindən Əcəb xunabəmi, ya əşki-innab?

Əcəb qəddinmi şol, ya sərvi-bustan, Əcəb xəddinmi şol, ya vərdi-sirab?

Əcəb eyninmi şol, ya sehri-Babil, Əcəb dişinmi şol, ya lö’löi-nab?

Əcəb üzünmü şol, ya xirməni-gül, Əcəb qaşınmı şol, ya taqi-mehrab?

Əcəb şol məsti-sevdayi-moğolçin, Mənim bəxtimmidir, ya çeşmi-pürxab?

Nəsiminin gözü yarın qəmindən Dürün dürcümidir, ya bəhri-simab?