Uçub könlüm quşu meyl etdi bir sərvi-xuramanə

Uçub könlüm quşu meyl etdi bir sərvi-xuramanə Ki, şölə meyl elər yüksəklərə, bax nari-suzanə.

Necə peykani-həsrət olmasın sinəmdə, mən məhrum, Yanında yer veribdir ol pərivəş zərfi-peykanə.

Qəzəblə camıma, ey darğa, baxma, qorxuram ondan Ki, ol çirkin qiyafətdən bulansın rəngi-peymanə.

Əvəz dünyasıdır, saqi yəqinimdir alar məndən Bu qanlı qəlbimi, versə əgər bir cami-məstanə.

Bəladır, dərdü möhnətdir, kədərdir, qüssədir, qəmdir Ki, olmuş hər sədaqət əhlinə hər yerdə həmxanə.

Demə kim, nuşi-rahətdən şirin şəhdü şəkər yoxdur, Dadarsan zəhri-möhnət zövqünü düşdükdə hicranə.

Məşəqqətsiz bir iş əsla, Füzuli, yoxdur aləmdə, Gərək hər bir şeyə dözmək cahanda, xoşdur ol, ya nə.