Topraqdən götür məni, ey əşki-laləgun!
Topraqdən götür məni, ey əşki-laləgun! Başimdən etmə sayəni kəm, ey hübabi-xun!
El tə’nəsindən istərəm ol kuyə getməyim, Öz ixtiyarım ilə məni qoyma, ey cünun!
Təskin bulur cigərdə hərarət sirişk ilə, Suzi-dil ilə sinədə rahət olur füzun.
Ey xuni-didə, kəsmə cigərdən təəllüqün, Mehrin savutma sinədən, ey atəşi-dərun!
Bir gün bizə səadəti-vəsl etmədin nəsib, Bizdən götür nühusətin, ey talei-zəbun!
Ol qəmzə xəncərinə bir uğratmadın bizi, Kəs bizdən aşinalığın, ey bəxti-vajigun!
Ey çərx, qıl Füzulinin ahından ehtiraz Kim, bir gün etməyə yedi taqini sərnigun.
Lüğət: Hübab – suyun üzərində əmələ gələn qabarcıq, köpük; Cünun – dəlilik, divanəlik; Sirişk – göz yaşı; Füzun – artıq. G; Xuni – qanlı, qatil; Didə – göz; Zəbun – düşkün, aciz, zəif