Ta sirişki-dideyi-Fərhadi gördü laləgun
Ta sirişki-dideyi-Fərhadi gördü laləgun, Çeşmələr suyini gözdən saldı kuhi-Bisütun.
Ta ələm qaldırdı ahi-atəşinim, şərm edib, Qıldı xurşidin fələk zərrin livasın nilgun.
Daş bağrlı olmasaydı Bisütun, Fərhad üçün, Su yerinə gözlərindən axıdardı seyli-xun.
Ey görən min dağ ilə səbrü səbatım, eyləmə Nisbətim Fərhadə kim, bir dağ ilə olmuş zəbun.
Quş yuvası sanma kim, sərgəştə Məcnun başinə Xarü xəs cəm’ eyləmiş girdabi-dəryayi-cünun.
Ta göründü səfheyi-hüsnündə xəttin, rəşkdən, Daşə çaldı afitabi-sadəlövhin çərxi-dun.
Ey Füzuli, xaki-kuyi-yarə yetdim, qanı Xizr Kim, verəm kamın, olam abi-həyatə rəhnümun.
Lüğət: Sirişk – göz yaşı; Zərrin – qızıldan qayrılma; Zəbun – düşkün, aciz, zəif; Sərgəştə – avara, heyran; Cünun – dəlilik, divanəlik; Rəşk – həsəd, qısqanmaq; Dun – alçaq, əskik; Rəhnümun – yol göstərən