Ta mənim könlümdə, cana, həsrəti-cananədir
Ta mənim könlümdə, cana, həsrəti-cananədir, Həq bilür kim, ağlamaqdan gözlərim peymanədir.
Arizin gülşəndürür, canım ona bülbül kimi, Rüxlərin çün şəm’dir, könlüm ona pərvanədir.
Mən sana hər dəm dualar qıluram, ey bivəfa, Ey sənəm, neyçün sənin hər gündə qəsdin canədir?
Gərçi zülmətdir saçun, yüzün ona xurşidvar, Ləblərin tə’mi nə nisbət çeşmeyi-heyvanədir?
Dərdi-eşqindən sənin gər istəsəm dərdü ələm, Neyləsün bu xəstə könlüm, dərd ilə həmxanədir.
Bağça içində güli-əhmər nə nisbət vəchinə, Ol yanağın qanına can laleyi-həmra, nədir?
Bu Xətayi başdan ayağə üzülmüşdür tamam, Nişə kim, ol zülfinə məhrəm həmişə şanədir.
Lüğət: Peymanə – qədəh, piyalə; Ariz – yanaq; Çeşmeyi – heyvan – dirilik bulağı; Ələm – dərd, qəm; Əhmər – qırmızı; Həmra – qırmızı, al; Şanə – daraq