Sünbülün küfründən, ey şəhzadə, iman münfəil
Sünbülün küfründən, ey şəhzadə, iman münfəil. Xətti-səbzin rövnəqindən bərgi-reyhan münfəil.
Zülmətə nur oldu zülfün, ay yüzündən şərmsar, Ləblərin şövqindən ol lə’li-Bədəxşan münfəil.
Pərtövi-hüsnin ziyasından Sürəyyadır xəcil, Surətin tabından ol xurşidi-taban münfəil.
Ey səba, billah, dilimdən söylə kim, çox olmasun Mahtab üstündən ol zülfi-pərişan münfəil.
Qeyrətindən bir nəzər fanus yüzün göstərmədi, Məclisində yandırır çün şəm’i-pünhan münfəil.
Ol zaman kim, dilbərim bustanə girdi seyr içün, Qamətindən oldu hər sərvi-xuraman münfəil.
Uş Xətayi sözlərindən əhli-ürfan utanur, Cahilü nadan, rəqibü namüsəlman münfəil.
Lüğət: Xətt – yanaq, yazı; Bərgi – lalə – lalə yarpağı; Şərmsar – utancaq; Hüsn – gözəllik; Xurşid – günəş; Taban – parlaq; Gird – çevrə, dolanma; Ürfan – mistika, bilik, Allahı anma