Sün’ me’marı yapar saətdə gərdun məxzənin
Sün’ me’marı yapar saətdə gərdun məxzənin, Dudi-ahim çıxmağa açmış kəvakib rövzənin.
Gün batıb ulduz çıxar sanmın ki, göy dehqanının, Gecə ahim dağıdar gündüz yığılmış xirmənin.
Göz tökər israf ilə xunabə lə’lin guiya Kim, cigər dağində ol lə’lin bulubdur mə’dənin.
Dözmək olmaz tiği-bidadinə şirinləblərin, Gər fələk Fərhadvəş daş etsə üşşaqin tənin.
Sübh tək çak et, Füzuli, pirəhən eşq içrə kim, Bilməyə kimsə giribanından onun damənin.
Lüğət: Gərd – toz; Kəvakib – ulduzlar; Rövzən – pəncərə, baca