Şümşaddır, deyim necə, ol sərv qamətin
Şümşaddır, deyim necə, ol sərv qamətin, Ağzın necə yumum, desəm əhli-məlamətin?
Ahım dumanlanıb məni rüsvayi-xəlq edir, Çəkmək çətindir tənəsini bu cəmaətin.
Eşqin uzun yolu doludur səngi-tə’n ilə, Qafil düşər həvasinə səbrü səlamətin.
Piri-müğan könüldəki əsrarımı bilir, Qədrin bilim gərək mən o sahibkəramətin.
Hicran günündə möhnətin olmaz nəhayəti, Nə nisbəti var ol günə ruzi-qiyamətin?
Dəhrin evində dərdü bəladır mətahımız, Möhnət evində bəhrəsi varmı iqamətin?
Naseh deyir: Füzuli, unut eşq dərdini! Mən aqiləm, kəməndinə düşməm nədamətin.