Şol pəridən vəsl umarsan, ey könül, divanəsən

Şol pəridən vəsl umarsan, ey könül, divanəsən. Şəm’ə yaxılmaq dilərsən, nə əcəb pərvanəsən.

Küntə kənzin gövhərindən xərc edərsən arifə, Ey bu gəncin nəqdi, hey-hey büləcəb viranəsən.

Zülf çövkan yar ilə düşməz nihan eşq oynamaq, Başını top eyləgil, meydana gir mərdanə sən.

Gər Xəlil olmaq dilərsən yar ilə gerçəkləyin, Dilbərin yolunda şərt əvvəl budur kim, yanəsən.

Aşinayı bilməmiş sən, ey bilişdən yad olan, Mə’rifətdən dəm urarsan, neyləyim biganəsən.

Canların cananı sənsən, ey cahanın sərvəri, Doğrusu pakizə cövhər, nazənin cananəsən.

Qəmzəsindən fitnələr durdu, oyandı uyxudan, Sən bu uyxudan qaçan, ey bixəbər, oyanəsən?

Ey Süleyman məntiqindən quş dilin ögrənməyən, Divə uymuşsan, anunçün tabeyi-əfsanəsən.

Gəl ənəlhəq sirrini meyxanəvü meydən eşit, Ey düşən inkarə, niçün münkiri-meyxanəsən?

Ey Nəsimi, şol xumari gözləri fəttan kimi, Daim əsrüksən, məgər kim, nərgisi-məstanəsən?