Şəfa lütf et məni-bimarə lə’li-nuşxəndindən
Şəfa lütf et məni-bimarə lə’li-nuşxəndindən, Ikən həm olma, ey bidərd, qafil dərdməndindən.
Səməndin qətlimə səgritdin, əmma qorxum ondandır Ki, səbqət edə nagəh tövsəni-ömrüm səməndindən.
Müradi-xatirin gər müşkül olmaqdır işim, olsun, Nə çarə, keçmək olmaz xatiri-müşkülpəsəndindən.
Bilirdim səndə həm var ol həva kim, məndə var, ey ney, Dəm urduqca əgər çıxsaydı atəş bənd-bəndindən.
Həris eylər məni pəndin məzaqi-eşqə, ey naseh! Diriğ etmə ki, məhzuzəm sənin peyvəstə pəndindən.
Kəməndi-dudi-ahindir, Füzuli, çərx boynunda, Əcəb səyyadsən kim, çərx qurtulmaz kəməndindən.
Lüğət: Tövsən – harın at; Diriğ – heyf; əsirgəmək