Şəbi –hicran xəyalın etdi xəlvətxanəmi rövşən

Şəbi –hicran xəyalın etdi xəlvətxanəmi rövşən, Xəyalın şəmi dildə yüz çırağa oldu pərtövzən.

Tən ilə can arasında savaşma saldı peykanın Ki, tən rəncidə candan oldu, can rəncidə həm təndən.

Bəlayi-Vamiqü Fərhadü Məcnun məndə cəm oldu, Pərişan danələr vardı fələkdə, oldu bir xirmən.

Niqabın saldı üzdən, gəldi gül gülşənə doğru, Onun tələt baharından haman dəm soldu gül-gülşən.

Qədəm qoyduqda sənsiz gülşənə, gül eylə od vurdu, Yanıb döndüm külə, küldən dəxi gülzar olub külxən.

Sənin peykanın ilə tərh qıldım dildə aşiqlik, Əsasca bu binayi-mötəbər möhkəmdi ahəndən.

Füzulinin bu şəb sən şəmdən qəlbində var atəş, Rahatlıq xatiriçün razıdır gər çıxsa can təndən.