Şanə, ey gül, o qara zülfünü zinhar eləmə

Şanə, ey gül, o qara zülfünü zinhar eləmə, Gəl ürək bəstərinin həmdəmini xar eləmə.

Əyilib tökmə yerə kirpiyimi, ey qəddim, Yoluma tökmə tikan, gəl mənə azar eləmə.

Çəkmə hörmətsiz onun zülfünü, ey məşşatə, Ilanın ağzına barmağı giriftar eləmə.

Qəm çölün seyr eləmək şivəsidir Məcnunun, Onu təqlid edərək sən belə rəftar eləmə.

Iş pis olduqda, gülüm, qəlbə küdurət vermə, Yüz fikir dağını sən sinəmə gəl bar eləmə.

Ey qəza, sən gözəlin ruyinə xal qoyduqda, Bəbəyimdən götürüb vur da, məni zar eləmə.

Çatar iş başə, Füzuli, yenə tədric ilə, Tərki-mey qılma, bu təqvanı canın var eləmə.