Sərv hərçənd rüunətdə qədin tayı degil

Sərv hərçənd rüunətdə qədin tayı degil, Bu qədər var, sənin kimi o hərcayi degil.

Eyləyən sineyi-çaki hədəfi-tiri-bəla, Kiprigin oxları, yainki qaşın yayı degil?

Görüb əbrusunu şəmşirə baxırsan əgri, Zahida, başın üçün bu ramazan ayı degil.

Kimdi bəs sineyi-suzandə fəryadə gələn, Dil gedib zülfi ilə, bu dili-şeydayi degil.

Vayımı yar eşidib, vay könül, söylədi kim, Seyyidim çoxdan ölübdür, bu onun vayı degil.

Badeyi-sağərimi alma əlimdən, ey şeyx, Qismətimdir bu mənim, bu atovun payı degil.

Sinədə yarələrim saydı, dedi: «min» – cərrah, Səhv edib bu, hələ mindən birinin sayı degil.

Demə, zahid nəzər etməz görə gər ol ayı, Seyyid, getmə kəc, axır bu qədər ayı degil.