Sənsiz fəzayi-cənnəti-məvadə yox fərəh
Sənsiz fəzayi-cənnəti-məvadə yox fərəh, Ətrindən olmasa güli-rənadə, yox fərəh.
Eylə mərizi-eşqə ləbin çarə, ey həkim, Məcuni-ləli-nabi-müsəffadə yox fərəh!
Derlərdi zəfəranı müfərreh, nədəndi bəs, Rəngim saraldı, yarə bu mənadə yox fərəh!
Busə nə qədr çox ola xoş, laəqəl iki, Məşhurdur ki, buseyi-tənhadə yox fərəh.
Meydən murad buseyi-sağərdir, ey könül, Məşrutu olmayan meyi-səhbadə yox fərəh.
Meracın ilə oldu fərəhnak ərşiyan, Sənsiz, həbibim, ərşi-müəlladə yox fərəh.
Nadan tapar həmişə fərəh vəsli-yardən, Seyyid, cahanda xatiri-danadə yox fərəh.